Minke Booij, een voormalige aanvoerster van het Nederlands hockeyteam en meervoudig Olympisch, Europees en Wereldkampioen, deelt openhartig haar leven na haar topsportcarrière. Haar mentaliteit van 'altijd blijven functioneren', aangeleerd in de topsport, komt haar nu goed van pas bij de zorg voor haar zoon Lode, die met een zeldzame genafwijking kampt en intensieve zorg nodig heeft.
Een Leven in de Schijnwerpers: De Topsportcarrière van Minke Booij
Minke Booij groeide op in Den Bosch en ontdekte al op jonge leeftijd haar passie voor hockey. Vanaf haar twaalfde doorliep ze de jeugdselecties en Jong Oranje, wat leidde tot een succesvolle carrière bij het Nederlands damesteam. Ze beschrijft deze periode als fantastisch, waarin ambitie, zelfvertrouwen en erkenning centraal stonden.
Tragische Oudersverlies en Emotionele Veerkracht
Een keerpunt in haar leven was het plotselinge overlijden van haar moeder toen Minke achttien jaar oud was. Haar moeder overleed aan een hersenbloeding tijdens een hockeywedstrijd. Dit verlies zorgde ervoor dat Minke haar emoties jarenlang onderdrukte, ervan overtuigd dat ze alles zelf kon. Ze leerde zichzelf aan om kwetsbaarheid en hulp vragen te vermijden, een mentaliteit die haar later, in andere omstandigheden, zou hinderen.
Olympische Successen en Persoonlijke Druk
Op 21-jarige leeftijd werd Minke geselecteerd voor het Nederlands damesteam en bereidde ze zich voor op de Olympische Spelen van 2000 in Sydney. De druk om perfect te presteren was enorm; ze voelde de noodzaak om geen fouten te maken en niemand teleur te stellen, met name haar vader.
Na Sydney volgde de voorbereiding op de Spelen van 2004 in Athene. Met hulp van coaches leerde ze omgaan met de spanning om te falen en zichzelf beter kennen. De zilveren medaille in Athene voelde als een enorme teleurstelling. In 2008 kreeg ze in Beijing een herkansing, met als persoonlijk doel om met een goed gevoel terug te keren, ongeacht de uitslag. Dit resulteerde in olympisch goud, een huldiging door prins Willem-Alexander en een koninklijke onderscheiding.
Een Nieuw Leven: Moeder worden en de Uitdagingen van Zorgintensieve Zorg
Na haar topsportcarrière wilde Minke graag moeder worden. Ze was 31 toen ze stopte met de pil en raakte snel zwanger van haar eerste zoon, Fedde. Hij was een makkelijke baby en Minke genoot van het moederschap, waarbij ze een ontspannen werkende moeder en vrouw kon zijn.
De Onverwachte Diagnose: Lode's Zorgintensieve Zorgvraag
De wens voor een tweede kind ontstond toen Fedde drie jaar oud was. De zwangerschap van haar tweede zoon, Lode, verliep ongecompliceerd. Echter, anderhalve dag na zijn geboorte kreeg Lode een epileptische aanval. Dit bleek het begin van een medisch traject vol onderzoeken en ziekenhuisopnames. Na maanden van onduidelijkheid kreeg Lode vlak voor zijn eerste verjaardag de diagnose KCNQ2 encefalopathie, een zeldzame genafwijking die leidt tot een ernstige verstandelijke en lichamelijke beperking.
De diagnose bracht grote onzekerheid met zich mee. De omvang van de beperking en de toekomst van Lode waren onduidelijk. Minke beschrijft de eerste fase als een zoektocht naar wat Lode had en hoe hij beter kon worden. In het tweede jaar verschoof de focus naar hoe ze hem zo goed mogelijk konden helpen.
De Realiteit van Zorgintensieve Zorg: Een Dagelijkse Strijd
Lode is nu tien jaar oud, ontwikkelt zich minimaal, praat niet en is niet zindelijk. Fysiek is hij weliswaar 'goed', hij kan lopen, rennen en springen. Echter, zijn onvermogen om te praten leidt tot constante aandachtvragen, die zowel positief als negatief geuit kunnen worden. Minke kan hem geen moment uit het oog verliezen, aangezien hij zichzelf en anderen in gevaar kan brengen.
De zorg voor Lode brengt ook veel onzekerheid met zich mee: doet ze het wel goed? Maakt ze de juiste keuzes? Op straat worden ze regelmatig nagestaard, wat wisselende reacties oproept bij Minke. Ze vindt het belangrijk om Lode niet weg te stoppen, maar hem mee te nemen in de wereld. Ze legt kinderen die vragen stellen uit dat Lode anders is.
Acceptatie, Hulp Vragen en Loslaten
Minke en haar man hebben geaccepteerd dat Lode zich amper ontwikkelt. Ze hebben ontdekt waar hij blij van wordt: buiten zijn, bewegen, spelen en meedoen aan het leven. Hoewel het voor de voormalige topsporter lastig is, heeft Minke geleerd om hulp te vragen. Ze erkent dat ze niet alles zelf hoeft te doen en dat het vechten om dingen voor elkaar te krijgen enorm veel energie kost. Ze zet zich volledig in om ervoor te zorgen dat Lode de juiste mensen om zich heen heeft en op de juiste plek zit.
De thuissituatie is aangepast aan Lode's behoeften, met een slaapkamer en badkamer op de begane grond. Minke realiseert zich echter dat ze hem fysiek niet altijd zal kunnen tillen en dat er een kans is dat hij in de toekomst elders zal moeten wonen.
Een Balans Vinden: Werk, Gezin en Persoonlijke Ontwikkeling
Minke is directeur topsport bij Team EIFFEL, waar ze met haar achtergrond in de topsport teams motiveert en inspireert. Ze ervaart haar werk als belangrijk en als een plek waar ze zichzelf het meest voelt.
Broer Fedde: Een Eigen Leven
Haar oudste zoon Fedde groeit volgens Minke op als enig kind, omdat hij niet op dezelfde manier kan communiceren, spelen of iets delen met Lode. Minke heeft Fedde nooit betrokken bij de zorg voor Lode. Een spreekbeurt van Fedde over 'Mijn zieke broertje' hielp zijn klasgenoten en hemzelf om Lode beter te begrijpen.
De Toekomst: Dagbesteding en Wonen
Lode gaat naar een gespecialiseerde naschoolse opvang en daarnaast naar een logeeropvang in weekenden en vakanties. Minke en Derk overwegen om Lode vrij te stellen van onderwijs, aangezien hij beperkt leerbaar is. Ze denken aan een vorm van dagbesteding.
Het gezin is bezig met het bouwen van een nieuw huis met aangepaste faciliteiten voor Lode. Minke verwacht dat hij in de toekomst elders zal wonen en bij hen komt logeren. Ze benadrukt het belang van het vragen om hulp en het zoeken naar lotgenotencontact.
Reflectie op Topsport en het Leven met een Zorgintensief Kind
Minke vergelijkt haar leven als topsporter met het leven met een zorgintensief kind. Hoewel beide veel discipline en doorzettingsvermogen vereisen, ziet ze grote verschillen. Topsport was een keuze, een leven dat ze op elk moment kon stoppen. Het leven met Lode is een realiteit waar ze geen keuze in heeft. Ze ervaart de spanning en de eeuwige twijfel bij de zorg voor Lode als veel intenser dan de wedstrijdspanning in de topsport.
Ze stelt dat het leven met een zorgintensief kind geen topsport is, maar een manier van leven die vergelijkbaar is met de intensiteit van topsport. Ze is van mening dat de vergelijking met topsport vaak niet opgaat, omdat topsport een keuze is, terwijl de zorg voor een kind met een beperking een realiteit is.
Kernlessen: Accepteren, Hulp Vragen en Jezelf Niet Vergeten
Minke heeft geleerd om te accepteren wat ze niet kan veranderen en om hulp te vragen. Ze benadrukt het belang van aandacht voor jezelf en het niet vergeten van je eigen behoeften. Ze adviseert ouders in een soortgelijke situatie om hulp te zoeken bij professionals en lotgenoten, en om hulp te accepteren.
Ze hoopt dat Lode hen niet overleeft, een uitspraak die voortkomt uit de realiteit van de zorg en de hoop op rust voor haar zoon. Hoewel ze zichzelf een ontspannener leven had gewenst, accepteert ze dat het leven loopt zoals het loopt.