Een miskraam is het verlies van een vroege zwangerschap. In 10-15% van alle zwangerschappen eindigt deze in een miskraam. De oorzaken zijn meestal een storing in de aanleg van de zwangerschap of een chromosoomafwijking. De kans op een miskraam neemt toe met de leeftijd. Voor vrouwen onder de 35 jaar is de kans ongeveer 1 op 10, tussen de 35 en 40 jaar 1 op 5 tot 6, en tussen de 40 en 45 jaar 1 op 3. Boven de 45 jaar is dit voor de helft van de zwangerschappen het geval. Vrouwen die eenmaal een miskraam hebben meegemaakt, hebben mogelijk een licht verhoogde kans op een nieuwe miskraam, maar de kans dat een zwangerschap wel goed afloopt blijft het grootst. Een miskraam is niet te voorkomen door medicijnen of maatregelen zoals bedrust of stoppen met werken.
Na een miskraam kunnen er diverse lichamelijke en emotionele processen optreden. Het lichamelijke herstel verloopt meestal vlot. In de 1 tot 2 weken na de miskraam is er vaak nog wat bloedverlies en bruinige afscheiding. De volgende menstruatie krijgt u normaal gesproken na ongeveer 6 weken, soms een paar weken eerder of later. Het is verstandig om te wachten met vrijen tot u geen last meer heeft van bloedverlies of afscheiding. Daarna is uw lichaam voldoende hersteld om opnieuw zwanger te worden; het is medisch gezien niet nodig om op een menstruatie te wachten.
Emotioneel kan een miskraam een zware gebeurtenis zijn. Het is normaal om u somber, verdrietig of labiel te voelen. De hormonale veranderingen na de miskraam hebben hier ook invloed op. De miskraam brengt een plotseling einde aan plannen en fantasieën over het verwachte kind, wat aanvankelijk tot schok kan leiden. Het besef dat de zwangerschap vanaf het begin niet in orde was en de miskraam een natuurlijke oplossing is, kan troost bieden. Schuldgevoelens zijn zelden terecht, aangezien een miskraam een natuurlijke oplossing is voor iets wat fout ging rond de bevruchting.
Voor de omgeving is het soms niet duidelijk wat u doormaakt. Opmerkingen als 'volgende keer beter' of 'je bent nog jong' helpen meestal niet. Het kan helpen om te praten met anderen die hetzelfde hebben meegemaakt. Soms ontstaan er spanningen in een relatie als de partner de miskraam anders beleeft of sneller verwerkt. Het is mogelijk om een afspraak te maken met uw verloskundige of arts om na te praten over de miskraam, uw lichamelijk herstel, de menstruatie of de verwerking van uw verlies. Ook vragen, gevoelens of angsten rondom een volgende zwangerschap kunnen besproken worden.
Vrouwen die na een miskraam opnieuw zwanger worden, zijn vaak blij maar voelen zich de eerste tijd ook onzeker en bang. Dit is normaal. Gelukkig verloopt een volgende zwangerschap meestal goed, ook na meerdere miskramen. Een zwangerschapstest is de eerste 2 maanden na de miskraam niet zinvol. Bij twee of meer miskramen is aanvullend onderzoek in het ziekenhuis mogelijk.
Endometritis: Een Ontsteking van het Baarmoederslijmvlies
Endometritis is een medische aandoening die het baarmoederslijmvlies, het endometrium, aantast. Deze ontsteking kan leiden tot diverse symptomen en complicaties, waardoor het een belangrijk gezondheidsrisico is voor vrouwen. Inzicht in endometritis is cruciaal voor zowel vrouwen die er last van kunnen hebben als voor zorgverleners.
Wat is Endometritis?
Endometritis wordt gedefinieerd als een ontsteking van het endometrium, het weefsel dat de baarmoeder bekleedt. Deze aandoening kan acuut of chronisch zijn. Acute endometritis treedt meestal plotseling op en is vaak een gevolg van een bevalling, miskraam of bepaalde medische ingrepen.
Oorzaken van Endometritis
Endometritis wordt meestal veroorzaakt door infecties, met name bacteriële infecties. De meest voorkomende bacteriën die verband houden met endometritis zijn Escherichia coli, Streptococcus en Staphylococcus. Hoewel endometritis voornamelijk infectieus is, suggereren sommige studies dat genetische aanleg of auto-immuunziekten een rol kunnen spelen bij het ontstaan ervan.
Bacteriën kunnen via de vagina in de baarmoeder komen. Van daaruit kunnen ze in de eileiders en eierstokken terechtkomen, waar ze een ontsteking kunnen veroorzaken. Dit proces wordt ook wel een pelvic inflammatory disease (PID) genoemd.
Situaties met een verhoogde kans op een ontsteking in de baarmoeder, eileider of eierstok:
- Een seksueel overdraagbare aandoening (soa), vooral bij seks zonder condoom met wisselende partners.
- Eerdere ontstekingen in de baarmoeder, eileider of eierstok.
- Het plaatsen van een spiraaltje korter dan 2 weken geleden.
- Een onderzoek of behandeling in de baarmoeder korter dan 2 weken geleden (bijv. abortus of kijkonderzoek).
Symptomen van Endometritis
De symptomen van endometritis kunnen variëren, afhankelijk van of de aandoening acuut of chronisch is. Belangrijke symptomen zijn:
- Bekkenpijn, met name pijn onderin de buik.
- Koorts (38 graden of hoger).
- Abnormale vaginale afscheiding, soms met een onaangename geur.
- Hevige menstruatiebloedingen of onregelmatig tussentijds bloedverlies.
- Vermoeidheid.
- Pijn bij het plassen.
- Algemene tekenen van infectie zoals rillingen, gebrek aan eetlust en zich onwel voelen.
De buikpijn kan verergeren door trillingen en schokken.
Diagnose van Endometritis
De diagnose wordt doorgaans gesteld op basis van een klinische evaluatie, waarbij de medische voorgeschiedenis van de patiënt wordt bekeken en lichamelijk onderzoek wordt gedaan. De arts zal vragen naar hoe de klachten begonnen zijn en hoe ze geëvolueerd zijn, inclusief details over koorts, pijnlocatie, bloedverlies, recente ingrepen of seksueel contact.
Een gynaecologisch onderzoek kan plaatsvinden, waarbij eventueel een uitstrijkje wordt gemaakt. Bij etterverlies uit de baarmoederhals wordt een staaltje voor onderzoek genomen. Een zwangerschapstest en bloed- en urinestalen worden ook afgenomen. Bij twijfel kan een echografie worden uitgevoerd.
Behandeling van Endometritis
De primaire behandeling voor infectieuze endometritis is een antibioticakuur om de onderliggende infectie te elimineren. Meestal worden twee of meer soorten antibiotica tegelijk voorgeschreven gedurende 14 dagen.
Het is belangrijk om de antibiotica volledig in te nemen, ook als de klachten verdwenen zijn, om te voorkomen dat de infectie terugkeert. Indien nodig kunnen pijnstillers zoals paracetamol, ibuprofen of naproxen worden gebruikt.
Wat u zelf kunt doen tijdens de behandeling:
- Meet dagelijks uw temperatuur en schrijf deze op.
- Vermijd seksuele gemeenschap totdat de antibiotica kuur is voltooid en de klachten volledig over zijn.
- Gebruik bij hervatting van seksuele gemeenschap met een nieuwe partner een condoom om soa's te voorkomen.
- Informeer eventuele seksuele partners over een vastgestelde soa, zodat zij zich ook kunnen laten testen en behandelen.
Bij een ontsteking in de baarmoeder, eileider of eierstok kan de huisarts wat vocht uit de vagina halen met een wattenstaafje. De ontsteking gaat niet vanzelf over en vereist antibiotica. Hoe sneller de antibiotica gestart worden, hoe sneller de klachten zullen verminderen en hoe kleiner de kans op blijvende problemen.
Controle en vervolg:
- U komt na enkele dagen op controle om het effect van de behandeling te beoordelen.
- Als u ondanks de antibiotica zieker wordt of koorts houdt, zal uw huisarts overleggen met een arts in het ziekenhuis. Soms is opname in het ziekenhuis noodzakelijk voor intraveneuze antibiotica.
- Als u een spiraaltje heeft en de klachten na 3 dagen antibiotica niet verbeteren, kan het spiraaltje verwijderd worden.
Gevolgen van Endometritis
De prognose van endometritis hangt grotendeels af van de tijdige diagnose en behandeling. Meestal geneest een ontsteking in de baarmoeder, eileider of eierstok na behandeling volledig. Echter, er is een kleine kans op complicaties:
- De ontsteking kan zich snel verspreiden en ernstig worden, wat een ziekenhuisopname vereist.
- Vruchtbaarheidsproblemen: Chronische endometritis kan leiden tot onvruchtbaarheid door littekenvorming of schade aan de voortplantingsorganen. De eileiders kunnen dicht gaan zitten, waardoor zwanger worden moeilijk of onmogelijk wordt.
- Een kleine kans op het syndroom van Asherman (verklevingen aan de binnenzijde van de baarmoeder) na een curettage.
- Een enkele keer kan de baarmoederwand geperforeerd worden tijdens een curettage.
- Een incomplete curettage, waarbij restweefsel achterblijft, wat kan leiden tot aanhoudend bloedverlies en mogelijk een herbehandeling vereist.
De meeste vrouwen kunnen echter normaal zwanger worden na een ontsteking in hun baarmoeder, eileider of eierstok. Het belangrijkste om te voorkomen is een soa, wat kan door consequent condooms te gebruiken bij nieuwe of wisselende seksuele contacten.
Specifieke Behandelingen voor Miskraam-gerelateerde Situaties
Na een miskraam kunnen er verschillende opties zijn voor de afhandeling en het herstel:
Afwachten
Bij deze methode wacht men tot de miskraam spontaan op gang komt. Dit kan enkele dagen tot weken duren. Het voordeel is dat het natuurlijk verloopt en thuis kan gebeuren. Het nadeel is de onzekerheid en mogelijke verstoring van het dagelijks leven. Zwangerschapsverschijnselen kunnen blijven bestaan totdat al het zwangerschapsweefsel is verdwenen. Soms is alsnog een curettage nodig bij aanhoudend bloedverlies of pijn.
Curettage
Dit is een kleine chirurgische ingreep waarbij het zwangerschapsweefsel via de vagina en baarmoederhals wordt verwijderd. Het duurt 10 tot 15 minuten en gebeurt onder sedatie of narcose. De voordelen zijn minder onzekerheid en een planbare ingreep. Nadelen zijn zeldzame complicaties zoals het syndroom van Asherman of een baarmoederperforatie, en een kleine kans op een incomplete curettage.
Medicamenteuze Behandeling
Een miskraam kan worden opgewekt met medicijnen. Dit gebeurt met Mifegyne® (Mifepriston) om de baarmoederhals te verzachten en Cytotec (Misoprostol) om baarmoederkrampen op te wekken. Dit proces gaat gepaard met buikpijn en bloedverlies. Het voordeel is dat de miskraam natuurlijk verloopt en thuis kan plaatsvinden. Ongeveer 85% van de vrouwen is succesvol met deze behandeling. Een nadeel is dat er 15% kans is dat alsnog een curettage nodig is.
Wanneer Medische Hulp Inroepen?
Het is belangrijk om medische hulp te zoeken in de volgende situaties:
- Hevig bloedverlies: Langdurig meer bloedverlies dan bij een forse menstruatie, zeker in combinatie met duizeligheid of flauwvallen.
- Aanhoudende klachten: Als na een spontane miskraam of curettage krampende pijn of bloedverlies blijft bestaan, kan dit duiden op een incomplete miskraam.
- Koorts: Temperatuur boven 38 graden tijdens of kort na een miskraam of curettage kan wijzen op een ontsteking.
- Ongerustheid: Bij twijfel over het verloop van de miskraam is het altijd goed om contact op te nemen met de verloskundige of arts.
Dilatatie en curettage (D&C)
tags: #ontstoken #baarmoeder #na #miskraam