Actrice Bracha van Doesburgh en haar man, Daan Schuurmans, delen openhartig over hun ervaringen als ouders van drie kinderen: dochter Sophia (4) en de tweeling Kees en Boris (18 maanden). Wat begon als een wens voor twee kinderen, groeide uit tot een gezin van vijf, wat hun leven in een stroomversnelling bracht.
Verschillende Zwangerschappen en de Uitdagingen van Ouderschap
Bracha beschrijft haar zwangerschappen als totaal verschillend. De eerste zwangerschap, die van Sophia, werd gekenmerkt door veel angst en eindeloos googelen naar wat wel en niet mocht. Kaas werd bijvoorbeeld gezien als een bron van bacteriën, en sla veroorzaakte paniek. Bij de tweede zwangerschap, die van de tweeling, wilde ze dit loslaten, maar de constante medische controles en de zorg dat alles goed zou gaan, namen die rol over. Ondanks de zorgen, benadrukt ze dat het bijzonder was om zwanger te zijn.
Bracha geeft toe dat ze geneigd is om in rampscenario's te denken. Ze vertelt over een incident waarbij ze bang was voor teken in het gras, en een wespenbeet haar deed anticiperen op een reactie van Boris. Daan relativeert haar zorgen vaak met de opmerking: "Bracha, zo kun je niet leven."
De transformatie tot moeder was, zoals bij velen, een overrompelende ervaring. Bracha stelt dat het moederschap je verschuift van het middelpunt van je eigen universum naar iemand met een nieuwe zorg, angst, maar vooral een enorme, allesoverheersende liefde. Een voorbereiding hierop achtte ze onmogelijk.
Een Jeugd in Enschede en de Vrijheid van Keuzes
Bracha groeide op in Enschede in een fijne en veilige omgeving, waar ze zich altijd geliefd voelde. Toch had ze de drang om op een dag weg te gaan. Haar vader was huisarts en haar moeder, die een diverse opleiding volgde, werkte in de hoek van de kunstacademie en had een haptonomiepraktijk thuis. De wachtkamer beneden in de gang fascineerde haar als kind al.
Beide ouders hadden eerdere huwelijken. Bracha heeft een negen jaar oudere halfzus en twee twaalf en dertien jaar oudere halfbroers. Tijdens vakanties in hun Franse boerenhuisje waren zij er ook altijd bij, wat zorgde voor een gezellige, maar ook leerzame tijd. Door de leeftijdsverschillen en haar eigen bijdehante karakter, werd ze extra eigenwijs.
Haar ouders zijn nog steeds samen. Bracha wil veel van hun opvoedkundige principes aan haar kinderen meegeven, met name de vrijheid in het maken van keuzes. Op haar veertiende begon ze met modellenwerk, wat voor haar vader destijds heftig was. Een fotoshoot in Amsterdam, waarbij ze in een zwart bikinietje stond in de "junkenlook" periode, moet voor hem een schrikwekkend beeld zijn geweest. Haar moeder steunde haar echter en ging mee naar shoots, wat Bracha veel vertrouwen gaf. Ze had altijd het besef dat modellenwerk tijdelijk was en er iets anders moest komen.
De Harde Wereld van Modellenwerk en de Kracht van Loslaten
Het omgaan met de harde wereld van modellenwerk, vol afwijzingen en competitie, was niet eenvoudig, zowel voor Bracha als voor haar ouders. Toch heeft het haar ook veel gebracht. Ze realiseert zich dat het bereiken van de absolute top waarschijnlijk nog heftiger zou zijn geweest. Ze was dolblij met opdrachten zoals het lopen voor John Galliano.
Tijdens haar tijd in Parijs verbleef ze in kleine appartementen met keukentjes, waar andere modellen van het bureau ook woonden. Haar moeder was de enige moederfiguur daar en zorgde voor een thuisgevoel, door te koken en te luisteren naar de jonge modellen. Dit bood een welkome onderbreking van de hectiek.
Op haar zeventiende, na de middelbare school, ging Bracha alleen naar het buitenland. Ze leerde snel voor zichzelf te zorgen, hoewel ze haar moeder vaak belde in geval van problemen, zoals het verliezen van haar paspoort en geld in een taxi in New York, of het verkeerde treinstation uitstappen in Japan. Ze realiseert zich achteraf dat deze momenten haar ouders waarschijnlijk veel zorgen hebben bezorgd.
Ze gelooft dat ze haar eigen dochter een goede basis zal geven, waardoor ze vertrouwen heeft in haar eigen keuzes. Ze herkent haar eigen beschermende en soms angstige moederlijke houding in haar eigen moeder, en realiseert zich dat kinderen de goede en minder goede eigenschappen van hun ouders overnemen.
De Diepe Wens om Moeder te Worden en de Onbevattelijkheid van een Tweeling
Bracha had altijd al de sterke overtuiging dat ze moeder wilde worden, maar was zich er ook van bewust dat het krijgen van kinderen niet vanzelfsprekend is. Ze beschrijft het als ongelooflijk en fantastisch dat ze nu drie lieve, gezonde kinderen heeft. De geboorte van de tweeling, Kees en Boris, na Sophia, voelde als een onbevattelijk geschenk.
De komst van de tweeling was een grote verandering voor Sophia, die gewend was aan alle aandacht. Het gezin heeft er bewust voor gezorgd dat Sophia voldoende aandacht kreeg, ook al was dat niet altijd mogelijk. Sophia wilde net als haar broertjes ook nog getild worden en vroeg om flesjes melk en de speen, met de redenering dat haar broertjes die ook hadden.
De tweeling heeft een speciale betekenis vanwege Daans familiegeschiedenis. Daans vader, die jong overleed, had een tweelingbroer. De tweeling Kees en Boris worden nu gezien als de nieuwe "stamhouders" van de familie Schuurmans. Dit is zowel mooi als verdrietig, omdat Daans vader dit niet meer meemaakt. Daan herkent in Kees zijn vader terug, met name in de manier waarop hij zijn handjes hield na de geboorte.
NEVER HAVE I EVER - Daan Schuurmans & Bracha van Doesburgh
Daan Schuurmans: Een Liefdevolle en Zorgzame Vader
Daan wordt omschreven als een ontzettend lieve en zorgzame vader. Hij speelt piano en zingt liedjes voor de jongens, wat hen enorm enthousiast maakt. Hij speelde al piano voor hen toen ze zich nog in de box op konden trekken.
Het opnemen van het nieuwe seizoen van Nieuwe Buren in de "heksenketel" van het gezinsleven voelde verrassend ontspannen. De momenten van stilte en wachten tijdens het filmen werden als een geschenk ervaren, een welkome onderbreking van de constante alertheid die twee klimmende kinderen vereisen.
Bracha beschouwt "moe" als een zeurwoord. Ze ervaart het als een gebrek aan slaap, waardoor ze in een soort "twilight zone" leeft. Ondanks de uitputting, benadrukt ze dat het het allemaal waard is.
Het Moederinstinct van Bracha en de Transformatie van Daan
Daan wilde altijd al vader worden, maar na het ontmoeten van Bracha, wist hij dat hij met háár kinderen wilde. Hij prijst haar als een fantastische moeder die goed kijkt, luistert en de behoeften en karakters van de kinderen aanvoelt, zelfs al in de buik. Ze was er zelfs zeker van welke baby Kees zou zijn en welke Boris, gebaseerd op hun voorspelde karakters: Kees als de rustige, en Boris als de energieke. Dit bleek achteraf precies zo te zijn.
Bracha's sterke moederinstinct en haar vermogen om mensen aan te voelen, waren ook al aanwezig toen ze Daan leerde kennen. Daan, destijds een "kettingrokende wildebras", werd door haar liefdevolle benadering getransformeerd tot de man die hij nu is. Ze liet hem zichzelf zijn, met al zijn goede en slechte kanten, waardoor hij kon groeien.
Daan gelooft dat Bracha een beter mens van hem heeft gemaakt. Hij had nooit twijfels over hun toekomst samen als gezin. Het vaderschap veranderde hem niet direct als een "tovermoment", maar hij groeide in zijn rol en voelde direct de enorme verantwoordelijkheid. Het feit dat hij niet meer het middelpunt van zijn eigen leven is, gaf een prettige relativering.
Hij beschrijft jonge ouders als praktisch en nederig, en kinderen als "grote zenmeesters" die je in het moment houden. De geboorte van Sophia op zijn 41ste verjaardag, twaalf jaar na de geboorte van zijn neefje op dezelfde datum, beschouwt hij als een magisch toeval, hoewel hij geen diep astrologisch gevoel hierbij heeft. Hij realiseerde zich op die dag zelfs dat hij jarig was, zo overdonderd was hij door de geboorte van zijn dochter.
Familiebanden, Tweelingen en de Unieke Band met Kinderen
De vader van Daan had altijd al de stellige overtuiging dat Daan een tweeling zou krijgen, wat ook uitkwam. Dit deed hem denken aan zijn eigen familie, waarin tweelingen een prominente rol spelen. De interesse voor Boris en Kees vanuit zijn familie was dan ook groot.
De band tussen Daans vader en zijn tweelingbroer was erg sterk, hoewel deze op het einde verstoord raakte. Daan observeert de dynamiek tussen Kees en Boris nauwlettend. Kees, de oudste, is de beschermer van Boris, die constant roept om zijn broer. In het dagelijks leven worden ze vaak allebei "Kees" genoemd, omdat Kees weigert Boris zijn eigen naam te geven.
De komst van de tweeling was ook heftig voor Sophia. Het gezin heeft haar extra aandacht gegeven, wat Daan beschrijft als het breken van zijn wil. Hij ervaart het vaderschap met een dochter als anders dan met zonen, waarbij hij zich weerloos voelt tegenover haar, vergelijkbaar met hoe zijn vader omging met zijn jongste zusje.
Daan ziet in Kees een reflectie van zijn eigen vader, met een beschouwende blik, een twinkeling in de ogen, een intelligente uitstraling die humor en melancholie verraadt. Deze gelijkenis ontroert hem diep.
Bracha van Doesburgh, bekend van de serie Oogappels, deelt in een interview met het AD haar inzichten over het ouderschap. Ze vergelijkt de uitdagingen van haar rol als alleenstaande moeder in de serie met haar eigen leven. Ze benadrukt dat opvoeden ingewikkeld is en dat er geen handleiding voor bestaat, ondanks dat men voor veel andere dingen wel een diploma nodig heeft. Elk kind is uniek, en wat bij het ene werkt, werkt niet bij het andere. Ze gelooft dat liefde, respect en liefdevolle omgang de belangrijkste pijlers zijn.
De serie Oogappels, die na zeven seizoenen ten einde komt, wordt geprezen om zijn herkenbaarheid. Bracha ervaart de druk van het ouder zijn, vooral met pubers, en de zorgen die daarbij komen kijken. Ze herkent de strijd van haar personage Fabie, die als alleenstaande moeder veel te bolwerken heeft. Ze erkent dat niet alles vlekkeloos verloopt en dat fouten gemaakt worden, en wenst ouders berusting daarin.
Ondanks de uitdagingen, voelt Bracha vooral dankbaarheid nu het einde van Oogappels nadert. Ze kijkt terug op een bijzondere periode met een leuke en warme groep mensen. Ze beseft dat, net als in de serie, het ouderschap een achtbaan is van tegenspraak en onverwachte knuffels.