Het fokken van een nest pups is een gespecialiseerd vak, waarbij het bepalen van het juiste moment voor inseminatie cruciaal is. Hoewel experts van AniCura ondersteuning bieden tijdens dit traject, is het belangrijk te benadrukken dat voortplanting bij gezelschapsdieren in Nederland wettelijk uitsluitend op natuurlijke wijze mag plaatsvinden. Dekking en dracht bij honden dienen zoveel mogelijk via de natuurlijke weg te verlopen.
Er kunnen echter situaties ontstaan waarin natuurlijke dekking niet mogelijk is, bijvoorbeeld door een kortdurende blessure bij de teef. In dergelijke gevallen is het essentieel om rekening te houden met de geldende wettelijke regels rondom dekking en dracht. De eerste stap is een gynaecologisch onderzoek om de gezondheid en geschiktheid van de teef voor inseminatie te waarborgen. Dit onderzoek kan een vaginoscopie omvatten, gevolgd door een hormoonanalyse, met name gericht op de progesteronwaarde.
De bepaling van hormoonwaarden gebeurt nauwkeurig en betrouwbaar in het laboratorium met behulp van geautomatiseerde en computergestuurde apparatuur zoals de Immulite. Zodra het ideale tijdstip voor inseminatie is vastgesteld, wordt gezorgd voor de beschikbaarheid van sperma. Ingevroren sperma kan kwalitatief iets minder zijn dan sperma bij een natuurlijke dekking. Om dit kwaliteitsverschil te compenseren, wordt soms gebruikgemaakt van intra-uteriene inseminatie (IUI) of transcervicale inseminatie (TCI). Bij deze methoden wordt het sperma met behulp van een scoop, uitgerust met een camera, voorbij de baarmoedermond en direct in de baarmoeder gebracht.
Ondanks deze technieken bestaat er altijd de mogelijkheid dat de teef niet bevrucht wordt. Het principe 'meten is weten' geldt ook voor kunstmatige inseminatie bij honden. Intra-uteriene inseminatie verhoogt de slagingskans, hoewel het een duurdere procedure is dan reguliere kunstmatige inseminatie. Informeer bij de kliniek naar de specifieke mogelijkheden en kosten.
Kunstproject K9 Topology van Maja Smrekar
De Sloveense kunstenares Maja Smrekar kwam onder vuur te liggen na een kunstproject genaamd 'K9 Topology'. Binnen dit project liet zij, met behulp van een IVF-behandeling, een van haar menselijke eicellen bevruchten met genetisch materiaal van haar hond Byron. Dit controversiële experiment riep fundamentele ethische en biologische vragen op.
Deelprojecten van K9 Topology
K9 Topology is een paraplu-titel voor vier projecten die de relatie tussen mens en dier onderzoeken:
Ecce Canis
Het eerste deel, 'Ecce Canis', bestond uit een ruimte ingericht als een 'safespace' voor Smrekar en haar hond, bekleed met wolvenvacht. In deze ruimte kon men de geur van serotonine ervaren, die kunstenares had laten isoleren uit bloedplaatjes. De wetenschappelijke onderbouwing en interpretatie van dit project bleven voor velen onduidelijk.
I Hunt Nature, And Culture Hunts me
Het tweede deel, 'I Hunt Nature, And Culture Hunts me', verkent de wereldbeleving van dieren en Smrekars wens om hier deel van uit te maken. Ze infiltreerde in een roedel wolven, wat resulteerde in een performance waarin zij naakt lag en door de wolven werd afgelikt. Dit project illustreert interactie die voorbij woorden gaat, en Smrekar gaf toe dat dit ook een erotische lading had.
Hybrid Family
Gedurende drie maanden leefde Smrekar in 'Hybrid Family' samen met haar honden. Ze volgde een speciaal dieet en kolfde haar borsten af om melkproductie op gang te brengen. Bezoekers konden getuige zijn van hoe zij haar puppy Lady Lovelace de borst gaf of naakt met haar honden verstrengeld lag. Dit leidde tot discussies over de consumptie van menselijke melk door dieren, terwijl de industriële slacht van miljarden dieren onbesproken bleef.
ARTE_mis
Het meest controversiële deel is 'ARTE_mis'. Hierbij liet Smrekar een menselijke eicel bevruchten door een cel van haar hond Byron. Ze gaf aan dat de artsen niet op de hoogte waren van haar intentie om de geoogste eicellen voor dit kunstexperiment te gebruiken. Smrekar omschreef ARTE_mis als een droom van een potentieel hybride ras in een dystopische toekomst, hoewel de creatie van een dergelijk wezen onmogelijk is aangezien de eicel ontdaan was van haar DNA.
Dierproeven: een ethisch dilemma tussen mens en dier
Ethische en biologische bezwaren
Het project van Smrekar riep diverse ethische dilemma's op. Vragen als "Is het wel oké om een menselijke eicel te bevruchten met een dierlijke cel?" en "Mag je liegen tegen artsen over het gebruik van geoogste eicellen in naam van de kunst?" stonden centraal. Critici beschuldigden Smrekar van zoöfilie en het creëren van een monster, en veroordeelden de acties als ethisch onverantwoord en dierenmishandeling.
Embryoloog Max Curfs verklaarde dat een bevruchting tussen een menselijke eicel en dierlijk sperma niet levensvatbaar is. Hij legt uit dat de zaadcel de eicel moet kunnen vinden en binnendringen, wat enkel mogelijk is met een zaadcel van dezelfde diersoort vanwege de specifieke schil om de eicel. Hoewel het in een laboratorium mogelijk zou kunnen zijn om een dierlijke zaadcel in een menselijke eicel te krijgen, zou bevruchting zelf niet plaatsvinden en het resulterende wezen nooit levensvatbaar zijn vanwege het genetische verschil tussen mens en dier.
De controverse rondom 'K9 Topology' was niet beperkt tot de bevruchting. Eerder kreeg Smrekar al kritiek op een foto waarop ze borstvoeding gaf aan een pup, wat zij verklaarde als onderdeel van haar werk over de gezamenlijke zorgrelatie tussen mens en hond voor hun jongen.
Ondanks de hevige kritiek en beschuldigingen van 'verspilling' van eicellen, wat leidde tot emotionele reacties uit het publiek over de ongelijkheid in de discussie rondom zaad- en eicellen, werd Smrekars project ook gezien als een geslaagde kritiek op ons antropocentrische wereldbeeld, omdat het sterke emoties en discussies opriep.
tags: #kunstenaar #laat #eicel #bevruchten #van #sperma