Bevallingen in Hongkong onder druk door toestroom uit China
De toestroom van zwangere vrouwen uit China die in Hongkong willen bevallen, legt een aanzienlijke druk op de medische voorzieningen en het personeel aldaar. De miljoenenstad heeft maatregelen genomen om deze situatie het hoofd te bieden.
Lokale ziekenhuizen in Hongkong hebben een gezamenlijke capaciteit voor ongeveer 57.000 bevallingen per jaar. Vorig jaar was dit aantal ruim voldoende voor de 39.000 bevallingen van lokale patiënten. Echter, de kraamafdelingen raakten overbelast door de komst van meer dan 26.000 zwangere vrouwen uit de rest van China, die eveneens naar de stad kwamen om te bevallen.
Niet alleen het aantal, maar ook de omstandigheden waarin deze zwangere vrouwen arriveren, zorgen voor extra stress. Tse Ngong Danny Leung, hoofdverloskundige in het Prins van Wales Ziekenhuis, verklaart: "De meesten komen pas als de weeën al begonnen zijn of als antenatale complicaties optreden." Vorig jaar had 75 procent van de niet-lokale vrouwen die in dit ziekenhuis bevielen, geen voorafgaande afspraak gemaakt. Veel van deze patiënten beschikken over onvolledige of geen medische gegevens, wat de inschatting van hun gezondheid en mogelijke risico's bemoeilijkt. "Sommige hebben zelfs totaal geen antenatale zorg gehad," voegt Leung toe.
Ongeveer 15 procent van de kersverse moeders verliet vorig jaar de ziekenhuizen zonder de rekeningen te voldoen. De onbetaalde ziekenhuisrekeningen hebben Hongkong de afgelopen vijf jaar een schuld van zo'n 32 miljoen euro bezorgd. Volgens mediaberichten is tweederde hiervan toe te schrijven aan niet-Hongkongse patiënten, voornamelijk zwangere vrouwen uit andere delen van China.
Maatregelen van Hongkong om de toestroom te reguleren
De regering van Hongkong heeft strenge maatregelen ingevoerd om het probleem aan te pakken. Vanaf 1 februari moeten hoogzwangere Chinese vrouwen bij de grens met Hongkong kunnen bewijzen dat ze een afspraak hebben bij een plaatselijk ziekenhuis. Bij gebreke hiervan kan hun toegang tot de stad, die sinds de teruggave aan China in 1997 een speciale bestuurlijke status heeft, worden geweigerd.
De stad heeft een nieuw, centraal boekingssysteem voor kraambedden geïntroduceerd dat voorrang geeft aan lokale patiënten. Daarnaast betalen zwangere vrouwen van het Chinese vasteland voortaan minimaal zo'n 3900 euro voor een bevalling in een plaatselijk ziekenhuis, wat bijna een verdubbeling is ten opzichte van de eerdere tarieven. Dit bedrag moet vooraf, bij het maken van de afspraak, worden betaald. Pas dan ontvangen zij het benodigde bewijs voor de douane, dat vanaf zeven maanden zwangerschap vereist is.
Met deze grenscontroles en prijsverhogingen hoopt Hongkong het aantal bevallingen van niet-lokale vrouwen "te beperken tot een niveau dat het zorgsysteem aankan", aldus woordvoerder Jessie Wong van het Bureau voor Gezondheid, Welzijn en Voedsel. Andere maatregelen omvatten het aannemen van meer verplegend personeel, extra trainingen voor verloskundigen, en loonsverhogingen en compensatie voor overuren.
Verloskundige Leung merkt op dat de controle bij de douane de grootste uitdaging zal zijn. "Een 28 weken zwangere vrouw herkennen, is misschien niet makkelijk." Het douanepersoneel zal echter worden ondersteund. "Ik was verbaasd te horen dat het ministerie van gezondheidszorg huisartsen heeft aangesteld om bij de grensovergang te helpen. Als je het mij vraagt, zijn artsen te duur om bij de grens wachtend op de uitkijk voor zwangere vrouwen te zitten!"
Redenen voor bevallen in Hongkong en Chinese kraamtradities
Bevallen in Hongkong is aantrekkelijk voor vrouwen uit China vanwege de betere medische voorzieningen. Daarnaast biedt het een manier om China's strenge één-kind-politiek te omzeilen: Chinese baby's die in Hongkong worden geboren, verkrijgen automatisch recht op een permanente verblijfsvergunning en sociale voorzieningen.
In de Chinese cultuur is het gebruikelijk om de eerste dertig dagen na de geboorte niet met de baby naar buiten te gaan. Deze periode, bekend als "confinement" of zuo yue zi (wat letterlijk "zitten van de maand" betekent), is bedoeld ter bescherming van zowel het kind als de moeder. Traditioneel was dit bedoeld om hen te beschermen tegen ziektekiemen, vooral in tijden van hoge zuigelingen- en moedersterfte. Tegenwoordig ligt de nadruk meer op het herstel van de moeder.
De duur van deze periode varieert per Aziatische cultuur, van 30 tot 40 of zelfs 48 dagen, en is gericht op het fysieke en mentale herstel van de pas bevallen moeder. Vaak komt familie, zoals moeders of zussen, inwonen om te helpen met de verzorging van de baby, zodat de moeder kan rusten.
Specifieke Chinese kraamrituelen en gewoonten
Tijdens de confinement-periode worden bepaalde gewoonten in acht genomen, gebaseerd op de Chinese filosofie van yin en yang. Na de bevalling zou het lichaam gedomineerd worden door het koude yin, waardoor het belangrijk is om warmte op te zoeken. Dit uit zich in het vermijden van koud eten en drinken, en het consumeren van "yang" voedsel, zoals gember en proteïne. Zelfs gekookt water heeft de voorkeur boven koud water.
Douchen en het wassen van het haar worden traditioneel vermeden, voornamelijk uit angst voor het vatten van kou. Hoewel dit voor veel moderne vrouwen te extreem is, kiezen sommigen voor het afnemen van het lichaam met een natte doek of spons. Het wassen van het haar gebeurt soms met gemberwater.
Een ander gebruik is het beperken van fysieke activiteit. Sommige vrouwen blijven de hele periode in bed liggen, terwijl anderen na enkele dagen wel opstaan maar zwaar werk en babyverzorging overlaten aan familieleden. Partners nemen vaak verlof op om te ondersteunen, zelfs tijdens een verhuizing.
Gezinsbezoek is in de Chinese cultuur ook gereguleerd. Hoewel sommigen vanaf dag één bezoek ontvangen, worden vaak maximaal twee bezoekmomenten per dag ingesteld. Een traditionele kraamtraktatie, zoals keung cho (gemaakt met gember, azijn en varkenspoot), wordt vaak bereid en uitgedeeld aan kraambezoek, die op hun beurt een gift geven.
Naast deze traditionele gebruiken, integreren sommige vrouwen moderne en andere culturele praktijken. Zo kan een postpartum behandeling met Moxa therapie en kruidencompressen worden toegepast, gevolgd door een Bengkung-buikbinding, een Maleisische methode ter ondersteuning van het herstel. Ook het laten maken van placenta-capsules, hoewel niet wetenschappelijk bewezen, wordt soms gedaan voor extra energie en ter ondersteuning van de melkproductie.
Vergelijking met Nederlandse kraamzorg en internationale gebruiken
Nederland staat bekend om zijn uitgebreide en professionele kraamzorg, die zelfs vergoed wordt door de basisverzekering. Nederlandse vrouwen hebben recht op minimaal 24 en maximaal 80 uur kraamzorg, verdeeld over acht dagen. Dit is een vanzelfsprekendheid voor hen, maar veel internationals, opgegroeid met hun eigen gebruiken, staan terughoudend tegenover het gebruik ervan.
In veel landen, anders dan Nederland, is professionele kraamzorg niet bekend. Vrouwen gaan vaak om met zwangerschap als een ziekte, waarbij ze dagenlang in bed liggen. In Nederland wordt daarentegen, bij een gezonde zwangerschap, het normale leven zoveel mogelijk voortgezet met enkele restricties.
De voorbereiding op de komst van een kind verschilt ook sterk. In Nederland wordt het nieuws van een zwangerschap vaak al vroeg gedeeld, terwijl vrouwen in Panama het aantal weken zwangerschap geheim houden uit angst voor complicaties. De voedingsvoorschriften variëren eveneens; in Nederland wordt aangeraden normaal en gezond te eten, terwijl in sommige culturen wordt geloofd dat zwangere vrouwen voor twee moeten eten.
De begeleiding tijdens zwangerschap en bevalling is in Nederland doorgaans door een verloskundige. In veel niet-westerse culturen is deze rol niet bekend en wordt de bevalling uitgevoerd door een vroedvrouw uit de eigen kring, vaak met ondersteuning van andere vrouwen. Echtgenoten zijn in veel culturen afwezig bij de bevalling.
Verschillen in bevallingshoudingen en kraamtijd-praktijken
De bevalling kan in verschillende houdingen plaatsvinden. Hoewel in Nederland een horizontale of licht diagonale houding gebruikelijk is, baren vrouwen in veel culturen vanuit een verticale houding.
In de kraamtijd wordt de vrouw geholpen door familieleden. Het verplicht binnenshuis blijven is een veelvoorkomend gebruik. Vrouwen uit India moeten bijvoorbeeld 45 dagen verplicht binnenshuis blijven, terwijl vrouwen in China een maand en in Panama en El Salvador 40 dagen thuis blijven. Gedurende deze periode nemen familieleden alle huishoudelijke taken op zich.
De omgang met kraambezoek verschilt ook. Terwijl in Nederland de deur openstaat voor bezoek, wordt de baby in veel culturen de eerste acht dagen juist afgeschermd voor bezoek. Dit hangt samen met het idee dat een pasgeborene pas op de achtste dag als levend wordt beschouwd, en vaak ook pas dan de naam krijgt.
Borstvoeding is in veel culturen normaal, maar flesvoeding wint terrein, ook in China en onder islamitische vrouwen die publieke blootstelling willen vermijden. In sommige culturen, zoals in Zuid-Amerika, wordt de eerste moedermelk (colostrum) weggegooid, omdat men gelooft dat het schadelijk is voor het kind.
Taal- en cultuurverschillen in de zorgverlening
Taal- en cultuurverschillen tussen zorgverleners en zwangere vrouwen vormen een significant obstakel voor adequate zorgverlening. Oplossingen zoals telefonische tolkdiensten, die 24/7 bereikbaar zijn, kunnen hierbij helpen. Het gebruik van videolketolken, zoals ervaren tijdens een intakegesprek met een Syrische vrouw, wordt als zeer positief ervaren.
De voordelen van het werken met een tolk, zowel telefonisch als via beeld, zijn tweeledig: het overbruggen van taalbarrières en het bieden van culturele sensitiviteit. Tolken kunnen helpen bij onbegrip dat voortkomt uit cultuurverschillen.