Nina Pierson: Zelfzorg, Moederschap en de Kracht van Zachtheid

Inleiding: De Uitdaging van Zelfzorg voor Vrouwen

Voor jezelf zorgen klinkt hartstikke logisch, en dat is het ook, maar gaat in de praktijk helemaal niet vanzelf. Dat heeft ook te maken met waar wij als vrouw vandaan komen. Zo zegt Nina Pierson, cool mens en auteur van Mama’en: ‘Wij zijn een generatie vrouwen die mee zijn gaan doen met de mannen, en we dachten dat we onze zachte kanten moesten opgeven om dat te bereiken. Carrière najagen EN hoofdverantwoordelijke voor kinderen en huishouden zijn, dat is onhoudbaar. Zeker als je daarbij ook nog voor jezelf moet zorgen. Ik denk dat die hardheid niet werkt voor vrouwen. En dat we nu erachter komen dat het nodig is om ruimte aan zachtheid te geven.’

Zachte Kracht: De Essentie van Vrouwelijke Veerkracht

Op een zachte manier met jezelf omgaan dus. Daarmee geef je meer ruimte aan je eigen kracht. Want vrouwen zijn juist sterk in zachtheid. Nina vindt dat wij onderling meer kunnen doen om elkaar hierin te ondersteunen. Zodat we niet het gevoel hebben elkaar te veroordelen, of een schuldgevoel aan te praten wanneer we ruimte nemen.

Nina: ‘Je mag je zachte kant tonen. Je laat zo aan elkaar zien dat het okee is om post partum behandeling te nemen bijvoorbeeld. Het bewustzijn verander je zo op een zachte manier.’

Praktische Tips voor het Vragen van Hulp tijdens de Zwangerschap

In editie BLOEI spreken we Nina uitgebreid. Hier alvast drie tips van Nina om je te helpen bij het vragen van hulp als je zwanger bent.

1. Zie de Waarde van Hulp

‘Hulp vragen is zoveel leuker als je de waarde ervan ziet. Bovendien doe je het niet alleen voor jezelf. Je doet het ook voor je kind. Want je kind heeft jou nodig, en dus de beste versie van jou.’

2. Mensen Helpen Graag

‘Realiseer je dat mensen heel graag helpen. Je geeft mensen ook een cadeau als ze iets voor je kunnen doen. Voor mij was het een fijne tijd, toen ik mensen liet helpen.’

3. Wees Duidelijk over je Wensen

‘Bespreek wat je fijn vindt. Wil je de eerste maand na je bevalling in een bubbel zitten? Wil je alleen kort kraambezoek? Laat het weten. Je vrienden kunnen daar dan al op inspelen. Door kort op bezoek te gaan en maaltijden langs te brengen. Op het moment zelf voelt het lastig om te zeggen ‘Ik ben moe, wil je nu weer weggaan?’

Blijf bij Jezelf: Persoonlijke Zelfzorg

Wat jij nodig hebt, is persoonlijk. Zoals Nina het ziet: ‘Zelfzorg betekent niet voor iedereen hetzelfde. Niet iedereen heeft iets aan dansen of aan krachttraining. Voor de een werkt dat, voor de ander is het yoga en meditatie, of je oude trauma’s oplossen.’ Vraag je partner, je familie en vrienden de hulp die het beste bij jou past. Het kan zijn dat je tijd alleen wil doorbrengen, en je om je heen hulp kan vragen om meer in het huishouden te doen en met je baby te zijn. Of dat je juist heel veel samen thuis wil zijn. Wat het ook is, organiseer het.

Nina Pierson: Ondernemer, Auteur en Influencer

Is Nina Pierson zwanger? Die vraag leeft bij veel volgers, omdat de ondernemer en influencer open is over haar leven als moeder. Op social media deelt ze regelmatig momenten uit haar gezinsleven en geeft ze een kijkje in haar ervaringen met zwangerschap en opvoeding.

Nina Pierson is een Nederlandse ondernemer, auteur en influencer die bekend werd als medeoprichter van de saladebar-onderneming SLA. Ze bouwde een grote online community op waarin ze open praat over zwangerschap, bevalling en het ouderschap. Met haar boek Mama’en en haar podcast richt ze zich op vrouwen die zwanger zijn of net moeder worden.

Nina Pierson was recent zwanger van haar vierde kind. In april 2026 beviel ze van een dochter met de naam Josie Lia Rosa, waarmee haar gezin verder groeide. Ze vertelde in interviews en podcasts hoe bijzonder het voor haar was om opnieuw zwanger te zijn en hoe ze de combinatie van werk en gezinsleven ervaart.

Nina Pierson had al drie kinderen uit een eerdere relatie: Ella, Bodi en Jack. Ze staat bekend om haar openheid over onderwerpen zoals bevallen, abortus, ouderschap en de mentale kant van het moederschap.

Nina Pierson is oprichtster van de biologische saladebar SLA met meerdere vestigingen in Nederland. Ook is ze eigenaar van het blad Bedrock, voor iedereen die bewust en gezond wilt leven. Met haar man, Jop van de Graaf, heeft ze twee dochters. Onlangs heeft Nina het boek Mama’en geschreven. Met dit boek wil Nina de mama-to-be helpen om op zichzelf te vertrouwen, in een periode waarin er veel verandert.

Het Boek "Mama'en": Een Ode aan de Kracht van de Vrouw

Vertel over je boek Mama’en! Ja, wat een bevalling, maar dit boek moest en zou er komen. Alsof ik geboren was om dit boek te schrijven. Kan niet verklaren waarom. Ik miste een boek waar de vrouw (er wordt ook een moeder geboren) centraal stond. Een boek waar je vertrouwen van krijgt en ook beseft hoe wonderbaarlijk het allemaal is. Een boek dat zowel inzichtelijk als praktisch is. Daarvoor interviewde ik ruim 60 deskundigen die allemaal hun inzichten met mij deelde. Ik maakte 20 heerlijke voedzame recepten en creëerde samen met mijn moeder die zwangerschapsyogadocent is ruim 40 yoga-oefeningen om thuis te doen.

Een Onverwachte Zwangerschap: De Reis naar Moeder-zijn

Hoe reageerde jij en jouw man op de eerste positieve zwangerschapstest? Wauw, ja dat was een bijzonder moment. We waren nog op huwelijksreis. Hadden niet gepland om zwanger te worden. Mijn buik was steeds opgezet en terwijl ik aan de telefoon was met m’n beste vriendin kwam ineens het inzicht binnen: “Ik zou weleens zwanger kunnen zijn”. We haalden onderweg naar huis (van Tahiti een stop in LA) een zwangerschapstest. We besloten hem pas de volgende ochtend te doen. Ik deed het stiekem toch in de avond. En ja hoor, ik bleek al drie weken zwanger. Ik rende de badkamer uit en kon niks meer zeggen. Ik liet Jop de positieve test zien. We hielden elkaar vast en konden alleen maar lachen en huilen tegelijk. Van blijdschap en verbazing. Eenmaal terug in Nederland hebben we het aan onze familie verteld door een slideshow van de vakantie te maken en dan als laatste foto de echo foto erin te verwerken. Zo bijzonder was het!

De Toekomst van het Gezin: Een Grote Kinderwens

Is jouw gezin compleet of nog niet? Nee denk het niet, haha. Jop en ik voelen allebei dat we een groot gezin gaan krijgen. Ik had dit nooit bedacht van te voren. Ik dacht altijd twee kinderen, maar het voelt nu anders. Alsof de zielen al ‘daarboven’ aan het wachten zijn.. “Mam, pap, we zijn er klaar voor. Kom maar door”.

Moederschap: Een Verrijkende Groei als Mens

Hoe vind jij het om moeder te zijn? Wat doet het met je? Ik ben een Nina+ geworden. Verrijkt. Juist door de uitdagingen die het met zich mee brengt (jezelf wegcijferen, dingen doen waar je geen zin in hebt, continu voor een ander mensje zorgen, gespleten voelen als werkende moeder, uitdagingen van de peuterpuberteit en ga zo maar door). Ik ben zo enorm gegroeid als mens. Ik leer ook het kaf van het koren scheiden (work in progress) in wat nu echt belangrijk is in het leven. Ik vind het ouderschap en ‘opvoeden’ of beter gezegd, het groot brengen van je kinderen het meest interessante wat je kunt doen. Ik verslindt opvoedboeken. Niet omdat er één manier is, maar het is wel degelijk een kunst om een goede ouder te zijn. Ik snap niet dat je het zonder boeken goed kunt doen, haha. Mijn laatste favoriet is “Het boek dat je wilde dat je ouders hadden gelezen (en je kinderen blij zijn dat jij het nu doet)” van Philippa Perry. Ik zal nooit het gesprek met handlezer Isabel Capati vergeten in 2010. Zij vertelde mij: ‘Begin niet te laat met kinderen, want dan begint voor jou het leven pas’ en zo ervaar ik dat ook. Ik kijk ook naar m’n carrière. Voor m’n gevoel valt dat nu ook helemaal op z’n plek, juist omdat ik moeder ben, anders was het boek er nooit geweest bijvoorbeeld.

Zwangerschappen: Ervaringen met Misselijkheid en Nieuwe Inzichten

Hoe ervaarde jij de zwangerschappen? In principe goed behalve kots- en kots- en kotsmisselijk. Het kwam bij beide op rond 5 a 6 weken en bleef bij Ella (m’n eerste) tot 18 weken. Ik hing dagelijks boven de pot, vreselijk. Ook gewoon in de avond, dus die term ochtendmisselijkheid kan me gestolen worden. Ik kon niks meer, niet eens meer werken. Met alle inzichten die ik nu heb (luister hier naar het prachtige gesprek met hoogleraar Tessa Roseboom) zou ik m’n eerste zwangerschap anders hebben gedaan. Ik zou veel meer rust hebben genomen en minder stress toelaten. Ik zou meer voor mezelf zijn opgekomen (omdat ik dat ook indirect voor m’n kind doe).

Bevallingsverhalen: Thuisbevallingen en de Kracht van Zelfvertrouwen

Wil jij jouw bevallingservaringen vertellen? Dit zijn lange verhalen. Kort gezegd heb ik twee hele bijzondere, verrijkende ervaringen gehad. Allebei thuis. Relatief snel (binnen 6 uur). Bodi in bad (dat zou ik zo nog een keer doen). Ik zat echt helemaal in m’n eigen wereld, bijna een soort trance of meditatie. Ik bewoog veel, draaide, wurmde, wiegde. Alles wat goed voelde. Ik had continu een prachtige playlist aan (zie hier), kaarsen, diffuser met kalmerende olie, kristallen. The whole shabam. Maar ja, je gaat ook een mens baren, daar wil je wel wat fijne omstandigheden voor scheppen toch? Als een wee me teveel werd was Jop er om me te helpen. Hij was echt mijn steun en toeverlaat. De verloskundige liet ons veel alleen wat ik fijn vond. Voor een derde bevalling zou ik me ook niet meer laten toucheren. Waarom zou je? Het is medisch gezien niet noodzakelijk en het versnelt of vertraagt het proces niet. Ik vond de nageboorte wel intens, en het hechten ook (ik kan niet zo goed tegen bloed). Ik moest ook gelijk na de geboorte wat eten (ik dacht anders dat ik out zou gaan). Toen ik m’n dochters voor het eerst in mijn armen had, hoefde ik niet te huilen. Ik was er helemaal stil van. Het is het aller grootste, meest bijzondere wat je in je leven kan doen: een ander mens op de wereld zetten. Daar zijn geen woorden voor.

Geboorte van een Zoon in Bad: Een Gedetailleerde Ervaring

Donderdag 18-2-2021 ben ik 40.5 weken. Ik word om 8.00 uur wakker met wat harde buiken maar verwacht nog niet meteen dat de bevalling zal beginnen. De harde buiken zijn oncomfortabel maar zo heb ik ze wel vaker gehad de afgelopen weken dus ik twijfel of het echt is. Bij mijn dochter braken eerst mijn vliezen en kwam ik meteen in een weeënstorm terecht dus ik weet eigenlijk niet hoe een bevalling hoort te verlopen zonder gebroken vliezen. Ik besluit toch maar de vroedvrouw alvast te bellen en de geboortefotograaf te appen. Met zijn drieën twijfelen we wat. De geboortefotograaf heeft kantoordag en is dus per direct beschikbaar maar mijn vroedvrouw heeft eigenlijk een vrije dag dus besluit haar gastouder te regelen, mocht het toch doorzetten. Langzaam worden de harde buiken toch steeds oncomfortabeler en m’n vriend heeft in de tussentijd alvast het bevalbad gevuld, voor de zekerheid. Dit is op zich niks bijzonders, we hebben het bad al weken klaar staan en ik ga er regelmatig in om even te ontspannen. Ik stap in bad, samen met mijn dochter en het wordt rustiger. Mijn dochter aait mijn buik en speelt lekker in het water. De tussenpozen tussen de harde buiken worden langer en ze worden minder oncomfortabel maar ze gaan niet weg. Ik zie het een tijdje aan en twijfel nog wat verder. Mijn dochter stapt na een tijdje weer uit bad en gaat bezig met haar eigen spel op het droge. Ik merk dat ik niet meer zo goed kan nadenken, dit herken ik van mijn eerste bevalling. Zowel de vroedvrouw als de geboortefotograaf geven aan dat ze wel denken dat het begonnen is maar ik vind de harde buiken/weeën zo mild dat ik nog steeds twijfel. Ze besluiten beiden om toch alvast te komen. Ik hou me rustig en dobber wat in bad. Ik twijfel niet meer maar laat gewoon zijn wat er is. Langzaam worden de weeën wat intenser. Op een gegeven moment voel ik dat ik naar de wc moet voor een grote boodschap, plassen doe ik gewoon in bad, wat is dat fijn! Ik stap uit bad en voel opeens enorm heftige weeën. Ik kan amper lopen en op de wc heb ik het even erg zwaar. Als ik afveeg zie ik roze afscheiding en ik weet dat het menens is. Mijn vriend draagt me zowat terug naar het bad en eenmaal erin keert de rust meteen weer terug en ebt de pijn weer weg. Wat een opluchting, wat geeft het water veel ontspanning en pijnstilling! Mijn vriend is nog wat aan het rommelen en speelt wat met mijn dochter, maakt boterhammen enzovoorts. Ik ervaar nog steeds rust en de weeën komen in golven. Het is goed op te vangen, niets wat ik niet aankan. Bij elke wee voel ik van onder hoe de baby steeds dichterbij komt, het is magisch hoe je dat zelf zo goed kunt voelen. Ik maak geluid en beweeg mijn lichaam, ik steun op knieën en handen. Opeens voel ik persdrang. De vroedvrouw en geboortefotograaf zijn er nog niet maar ik heb vertrouwen in mijn lichaam en verzet me er niet tegen. Ik pers mee en roep mijn vriend om bij het bad te komen zitten, mijn dochter komt ook kijken. Ik voel met mijn hand en voel de vruchtzak. De vroedvrouw komt binnen en ik zeg haar dat ik de vruchtzak voel. Ze zegt: ‘Oh dat is prima’ en komt ook bij het bad zitten. Ik ga door met waar ik mee bezig was, ik slaak oerkreten uit en mijn vliezen breken. Ik voel nu het hoofdje en vraag mijn vriend om ook te voelen. Na elke wee schiet het hoofdje weer terug wat ervoor zorgt dat ik echt even kan ontspannen tussendoor. Nog steeds ervaar ik die rust en kan ik mezelf helemaal geven. Ik ervaar geen tijdsdruk en besef dat deze persweeën waarbij het hoofdje steeds staat en weer terug beweegt ervoor zorgen dat het weefsel de tijd krijgt om op te rekken en dat ik niet (te veel) uitscheur. Door het water brandt het niet zoals ik bij mijn eerste bevalling wel ervaarde. Na een aantal persweeën is daar het hoofdje. Ik aai zachtjes zijn hoofdje en voel dat hij kaal is. Wat is dat bijzonder! Ik roep vol verwondering: ‘Hij is kaal!’ De volgende perswee laat even op zich wachten en ik wacht rustig af. Door de rust die ik ervaar merk ik op dat terwijl het hoofdje al geboren is, ik de beentjes nog van binnen voel trappelen. Wat een enorm bijzonder gevoel! Ik pak hem onder water en probeer hem omhoog te halen maar voel van binnen dat hij vast zit. De navelstreng is vrij kort en zit om de achterkant van zijn nek en onder zijn oksel door gewikkeld. Ik probeer hem los te maken maar dat is best nog even puzzelen 😅 uiteindelijk lukt het en haal ik hem naar boven. Ik leg hem op mijn borst en hij begint rustig met ademhalen en huilt niet. We kijken met zijn allen naar hem en zijn zo verwonderd. Na enkele momenten geeft hij een harde brul en wordt daarna weer heerlijk rustig. Ongeveer 5 minuten na de geboorte komt de geboortefotograaf binnen. We grappen dat ze te laat is maar natuurlijk kan ze alsnog mooie plaatjes schieten. Ik geniet van mijn baby en samen met mijn vriend en dochter bekijken we hem van top tot teen, wat een pracht! We wachten op de placenta, ik heb wel krampen, vooral als ik de baby aanleg maar de placenta komt niet meteen. Ik pers wat mee en trek rustig aan de navelstreng om te voelen of er wat beweging in zit. De navelstreng is na een tijdje uitgeklopt wat betekent dat de placenta in ieder geval wel los is, nu moet hij er alleen nog uit. Het water kleurt langzaam steeds roder maar mijn benen zijn nog zichtbaar onder water en ik voel me nog prima dus er hoeft niet ingegrepen te worden. Uiteindelijk is er een uur voorbij en is de placenta er nog niet. Met de volgende kramp ga ik harder mee persen. Ik trek wat aan de navelstreng en uiteindelijk is hij daar dan. We bekijken de placenta en daarna stap ik uit bad. Het is papa’s moment om te buidelen, huid op huid. Wat een emotioneel moment. Ik neem plaats op de bank en we maken nog wat foto’s. De vroedvrouw checkt mijn yoni en ik blijk wel een schaafwond op mijn schaamlip en een tweedegraads ruptuur te hebben bij mijn perineum. We besluiten niet te hechten. De twee delen vallen mooi tegen elkaar aan en ik vertrouw erop dat mijn lichaam hiervoor is gemaakt en dit zelf kan helen. Onze dochter helpt vingertjes tellen en is helemaal verliefd op haar kleine broertje. We hebben gekozen voor een lotusgeboorte dus we leggen de placenta in een mandje met zout en gedroogde bloemen. Mijn eerste bevalling verliep al goed en redelijk makkelijk maar vond wel in het ziekenhuis plaats. Door verschillende omstandigheden om de geboorte heen overkwam alles me toen en ik had niet het gevoel dat ik de controle of regie had. Ik voelde me op veel momenten zelfs teveel en kreeg het gevoel dat ik moest opschieten. Ik had een grote behoefte aan een vrije, hands off geboorte thuis in bad dit keer, met de aanwezigheid van onze dochter en dit is gelukt. Ik heb me voorbereid door verschillende boeken te lezen, waaronder Vrije Geboorte en Mijn Reis Naar Binnen, verschillende podcasts te luisteren (vooral die van Nina Pierson, Mama’en) en veel te visualiseren en echt mijn rust te zoeken in de periode voor de bevalling zodat ik al mijn focus en kracht in de voorbereiding kon stoppen.

De Betekenis van Namen: Een Persoonlijke Keuze

Hoe zijn jullie op de namen gekomen van jullie kindjes? Ella kozen we pas na haar geboorte. Ik had altijd Mia in m’n hoofd. Kort voordat ik beviel kreeg Jop (vraag me niet hoe) een nieuwsbrief van Victoria Secret. Daar stond een model in die Ella heette. We vonden het een mooie naam. Toen besefte we ons ineens dat Jop z’n oma Petronella heet. En, je gelooft het niet, Ella werd op haar verjaardag 8 april geboren! Dus toen was het duidelijk dat zij Ella zou heten. Petronella, we noemen haar Omi Nel, leeft nog steeds. 90 Jaar leeftijdsverschil. Hoe bijzonder is dat? Ella’s tweede naam is Livia. Ik vind Livia Firth zo’n krachtige vrouw, dus daar is ze naar vernoemd. Liv betekent leven in het Zweeds (en ik ben half Zweeds) dus daarin zit een mooie dubbele betekenis. Met Bodi wisten we het al bij 20 weken dat zij Bodi zou heten. Bodi is de boom (Bodhi tree) waar Boeddha onder zat toen hij verlicht raakte. De boom van wijsheid. Bodhisatva zijn mensen die toch reïncarneren terwijl ze Nirvana (de hemel) al bereikt hebben om andere mensen te helpen hier op aarde. Hier kwamen we later pas achter. Ik voel aan alles (ook al tijdens mijn zwangerschap) dat Bodi spiritueel is. Toen ze geboren werd was er een dubbele regenboog boven ons huis (de poort tussen leven en aarde). Ik krijg er nog kippenvel van als ik het zo schrijf. Bodi heet Jane Moon als tweede namen. Jane omdat iedereen in Jop z’n familie Jan heet (z’n broer, oom en opa) en Moon is van Monica, mijn mama.

Kinderen en Levenslessen: Waarden voor de Toekomst

Wat wil je jouw kindjes meegeven? Wat vind jij belangrijk? Ik hoop dat ze minder de drang hebben om continu druk te zijn. Dat ze hun leven in meer rust zullen leven. Het lijkt wel alsof ik deze eigenschap deels heb gecreëerd, doordat mijn vader op jonge leeftijd is overleden. Alsof ik daardoor weet: “Het kan zo voorbij zijn, dus ik moet er maar het allerbeste van maken, in zo kort mogelijke tijd”. Ik hoop ook dat ze vanuit de kern vertrouwen zullen hebben. Ik heb het ook wel, maar moet het soms uit m’n linkerteen persen. Ik hoop dat ze vertrouwen hebben in het leven, dat ze daardoor alle emoties durven te voelen en toe te laten die ze hebben. Dat ze ook inzien dat het leven loslaten is. Surrender to the flow van het leven. Ik hoop dat ze dat meer zullen hebben dan ik. Wat ik hoop dat ze zullen overnemen is proberen om zo min mogelijk te oordelen en lief te zijn. Dat lief zijn juist een kracht is. En dat ze echt luisteren naar mensen als ze praten.

Tips voor Andere Moeders: Balans tussen Kennis en Intuïtie

Heb je tips aan andere moeders? Ja, vind een balans tussen het lezen van boeken (want ja, inzichten en kennis, het helpt echt! Knowledge is power) en het vertrouwen op je eigen intuïtie. Ik merk dat ik dat pas echt kon doen, toen ik voor de tweede keer moeder werd. Geef en gun jezelf tijd. Maak tijd voor jezelf. Een kind heeft 100% meer aan een moeder die gelukkig is en het goede voorbeeld geeft (want zou jij willen dat je kind zichzelf wegcijfert ten koste van iedereen) dan een moeder waar een kind zich zorgen om moet maken, omdat ze ongelukkig is. En weet ook dat juist de uitdagende kanten van het moederschap er zijn om je verder te brengen in je eigen ontwikkeling. What doesn’t kill you, makes you stronger. Het moederschap is zo’n prachtige reis. De Dalai Lama zei ook heel treffend: de sleutel tot vreugde (geluk is tijdelijk, maar vreugde is een onderliggende staat van zijn) is het zorgen voor anderen. En dat is natuurlijk wat het moederschap in weze is. Je ego opzij schuiven en in dienst staan van een ander. Dat betekent natuurlijk niet dat jij niet meer mag bestaan, integendeel. Het kan juist heel goed samengaan. Verder ben ik goed in self-care (daar gaat m’n hele boek over). Yoga, meditatie, massage, wijn met vriendinnen, uit eten met m’n man, een bad, ik doe het allemaal regelmatig.

"De Geboortebundel": Een Inspirerend Cadeau

Wij geven samen met Nina het boek Mama’en weg. €19,95

De Geboortebundel van Nina Pierson bevat 42 geboorteverhalen van onder andere Romy Boomsma, Miljuschka Witzenhausen en Tabitha Foen-A-Foe, die symbool staan voor 42 weken zwangerschap. Naast de mooie verhalen bevat De Geboortebundel ook informatieve stukken en is het een extra verdieping of ‘zwangerschapscursus’ voor velen. De verhalen komen recht uit het hart, zijn realistisch en uiteenlopend. Het is een prachtig boek en een echte ode aan de kracht van vrouwen - met als kern: you can do this, woman!

De Geboortebundel van Nina Pierson is een waardevol cadeau, niet alleen voor jezelf maar voor iedere zwangere om je heen.

tags: #nina #pierson #zwanger